En nu is het alweer voorbij… De mooiste dag van mijn leven tot nu toe! Lekker cliche maar niet minder waar, wat hebben wij een prachtige dag gehad. Werkelijk alles zat mee, van het weer tot het humeur van de gasten, alles was perfect, ik heb genoten.
De dag begon bij paps en mams thuis, daar had ik ook geslapen en rond een uur of 1 werd ik naar de kapper gebracht om mijn haar te laten doen en me op te laten maken, en ze hebben het zo mooi gedaan… Mijn haar was met talloze speldjes opgestoken en van achteren versierd met allemaal roosjes, ik kon mijn ogen er niet vanaf houden.
Paps haalde me weer op en vanaf dat moment was het wachten op mijn aanstaande. Ze kwamen aanrijden met 3 auto’s, toeterend, mijn hart zat echt in mijn keel en toen Giel uit de auto stapte om me te halen, dat was het eerste mooie moment van de dag voor mij, 1 van de vele moet ik eerlijk zeggen.
Mijn haar

In een stoet reden we naar het Grote Melkhuis in het Vondelpark waar we gingen eten met directe familie, getuigen en aanhangsels, was erg leuk. Ik werd tijdens het eten ongelofelijk nerveus, dat was ik de hele dag nog niet geweest maar ik had hem ineens zitten!
Rond een uur of kwart over 6 ging ik met mams naar een ruimte om me in mijn jurk te hijsen, Giel ging alvast met zijn aanhang naar het stadsdeelkantoor en zou mij daar dus pas zien in mijn gehele outfit. Het lopen door het park naar hem toe was erg leuk, veel begroetingen van toeristen en dergelijke, helemaal leuk, aan de arm van paps met mams die voor mijn sleep zorgde en 2 giechelende bruidsmeisjes in mijn kielzog.
Eenmaal aangekomen zag ik eerst een enorme stoet aan mensen staan, vrienden en familie die waren uitgenodigd voor de ceremonie zelf die op mijn aankomst stonden te wachten, zo mooi, iedereen waar ik van hield en die er toe deed die was er.

En toen zag Giel me natuurlijk voor het eerst:

Mijn eerste traantje pinkte ik weg toen ik oma zag zitten, bijna 91 maar toch bij het huwelijk van haar kleindochter!

En toen ging het allemaal als in een roes zo snel, er zijn wel tig foto’s maar ik zet een kleine selectie hierop om een indruk te krijgen.

Op de groepsfoto is mijn familie bijna compleet, alleen Marten en Elly en kids ontbreken maar die staan wel op de officiele foto’s, die krijgen we nog.

Wat een fijne familie, wat een fijne vrienden!
Dit is natuurlijk maar een fractie van de hoeveelheid foto’s die zijn gemaakt, wij hebben het geluk zoveel fijne mensen om ons heen te hebben dat ze er domweg niet op passen, het zou teveel ruimte in beslag nemen, wil je een compleet (nog lang niet helemaal hoor maar zo compleet mogelijk) foto overzicht mail me dan even, dan stuur ik de link!
Wat een geweldige dag, wat een geluk, dit vergeet ik nooit meer…

You’re a falling star, You’re the get away car.
You’re the line in the sand when I go too far.
You’re the swimming pool, on an August day.
And you’re the perfect thing to say.

And you play it coy, but it’s kinda cute.
Ah, When you smile at me you know exactly what you do.
Baby don’t pretend, that you don’t know it’s true.
Cause you can see it when I look at you.

And in this crazy life, and through these crazy times
It’s you, it’s you, You make me sing.
You’re every line, you’re every word, you’re everything.

You’re a carousel, you’re a wishing well,
And you light me up, when you ring my bell.
You’re a mystery, you’re from outer space,
You’re every minute of my everyday.

And I can’t believe, that I’m your man,
And I get to kiss you baby just because I can.
Whatever comes our way, ah we’ll see it through,
And you know that’s what our love can do.

And in this crazy life, and through these crazy times
It’s you, it’s you, You make me sing
You’re every line, you’re every word, you’re everything.

So, La, La, La, La, La, La, La
So, La, La, La, La, La, La, La

And in this crazy life, and through these crazy times
It’s you, it’s you, You make me sing.
You’re every line, you’re every word, you’re everything.
You’re every song, and I sing along.
‘Cause you’re my everything.
Yeah, yeah

So, La, La, La, La, La, La, La
So, La, La, La, La, La, La, La, La, La, La, La

Mag ik me even voorstellen?
Mijn naam is Nadine Goudsmit, hihi!

En weer lopen we alle kanten op met onze emoties.
Gisteren heb ik mijn vrijgezellefeest gehad, was enorm leuk, heerlijk vermaakt, later meer hierover.
En vandaag hoorde ik dat Marte (zie blog 22 mei) gisterenochtend is overleden…
Men heeft het gisteren niet aan me verteld omdat iedereen om me heen wilde dat ik een leuke avond zou hebben maar vandaag hoorde ik het dan.
De tranen zitten me hoog en ik laat er dan ook heel wat, maar zo’n mens is wel wat traantjes waard, ben zeer verdrietig maar eigenlijk vooral voor Floris en haar familie, wat moet dat vreselijk zijn. Marte is gelukkig nu van haar pijn af. Natuurlijk had ze nog jaaaaaaren mee moeten gaan maar de kanker besloot anders.
Dag Marte, fijn dat je geen pijn meer hebt, rust zacht.

Ik ben geloof ik een beetje inspiratieloos, heb geen idee waar ik eens over ga schrijvenx85Over mijn aanstaande huwelijk? Jajaja, dat weten we nu wel, we zijn er druk mee bezig en het wordt een geweldige dag. Ben ik gestresst? Jazeker, wel een beetje, maar dat schijnt er bij te horen. Dus, zo, huwelijks voorbereidingen ook weer besproken.Ik kan ook geen leuke fotox92s uploaden want zit op mijn werk en daar kan je dat soort geavanceerde handelingen niet maken aangezien het een oeroud systeem is en het mag ook nietx85Ik kan schrijven over mijn heerlijke weekje Spanje maar er valt weinig over te vertellen. Het was heerlijk, ik heb vooral geslapen, gegeten, gedronken, gelezen, gezwommen en in de zon gelegen. Wat dat betreft was het echt perfect maar schokkende dingen zijn er niet gebeurd. Het was fijn de zus van Giel en de 2 koters weer te zien, maar we zien ze al snel weer!Tja, wat dan?Geen flauw idee, er speelt niets wat echt heel spannend is op dit moment. Alles gaat goed, lekker zijn gangetje. Behalve de huwelijks stress is iedereen lekker bezig. Met kleine Jordi gaat het perfect, 100 % gezond nog steeds en sinds kort drinkt hij ook uit de fles! Heel fijn voor Maria, kan ze ook weer eens de hort op en lekker shoppen ofzo.Paps en mams gaan goed, oma als altijd op en af maar best redelijk.Vrijgezellefeestje heb ik nog niet gehad. Ik dacht afgelopen donderdag maar ik ben er ingeluisd, daar wil ik niet meer over praten! (vriendinnen, pffftx85?)Eigenlijk zag ik dat ik in juni nog geen enkele blog had geschreven en ik wilde perse dat er in juni ook iets stond. Nu had ik dat dus ook kunnen doen met een leuke foto vanuit huis maar thuis heeft Giel net allemaal Sims uitbreidingen geinstalleerd dus als ik even tijd heb zit ik heerlijk daarmee te pielen!Dus, een nutteloze blog, maar juni is vermeld!Later heb ik waarschijnlijk wel interessantere dingen te vermeldenx85 Hoop ikx85

Grappig, een reactie van een onbekende op mijn blog!Alleen een beetje jammer dat ik de reactie niet helemaal snap. Nu kan dat ook komen door het tenenkrommend slechte Nederlands wat die persoon weet te produceren maar dan nog…Kennelijk is het feit dat Marte zo ziek is niet triest voor haar maar wel voor mij, hmmm, vreemd.Alles wat ik schrijf is zelfmedelijden, inderdaad, vooral het stukje dat over mijn mooie bruidsjurk gaat, ik heb het zoooo moeilijk, en ook wat ik schrijf over mijn perfecte en adorabele neefje, gevuld met zelfmedelijden! Gelukkig wenst ze mij wel veel ‘sucses’ in mijn leven…Mevrouw Thea, als je dit leest, kijk dan even op: http://www.lezenenschrijven.nl/home!

Anyway, de jurk is in de maak as we speak!En hij (zij) wordt heel mooi, ik ga er echt de bruid in zijn en dat is ook precies de bedoeling.Omdat we hem niet geheel op de geijkte wijze hebben besteld maakte mijn moeder zich er nogal zorgen over, zo erg dat ze al dagen zo rond de klok van 05.00 of 06.00 uur weer in de huiskamer zat te peinzen… Arme ziel, gelukkig heeft ze nog even gebeld met de dame waar we de jurk hebben besteld en die garandeerde haar dat het helemaal goed zou gaan komen, en dat geloof ik ook.

Afgelopen zaterdag hebben we het tweede trouwfeest van dit jaar gehad, dit keer van Daan en Naomi, en wat zag ze er prachtig uit! Ze kon eindelijk ontspannen na alle pre huwelijkse stress. (doe ik iets fout? ik heb heus wel wat stress maar slaap nog steeds…). We hebben lekker gedanst en gedronken en zodra Giel geen volledige zinnen meer kon fabriceren heb ik besloten dat het weer mooi was geweest.
En zondagavond heb ik me toch goed vermaakt! Giel had kaartjes voor me geregeld naar de Dolly Dots!Echt back in time was dat, helemaal geweldig, al heeft die donkere dame (Esther geloof ik?) met goede reden geen carriere meer gemaakt met haar zangtalent, de rillingen liepen over mijn rug, maar het was verder enig.
Maandag heb ik geen ene drol uitgevoerd, wacht, dat is niet helemaal waar want ik heb onze slaapkamer geheel aan kant gemaakt en uitgeruimd. Maar verder niets behalve computerspelletjes gespeeld en tv gekeken, een ware tractatie…En nu maar wachten tot het zondag wordt, dan gaan we lekker naar Spanje!

Soms loopt het leven werkelijk alle kanten op voor wat betreft emoties.Dit afgelopen jaar zijn er ontzettend veel mooie en leuke dingen gebeurd.In november ben ik gevraagd door Giel en is Karlijntje gezond en wel geboren.In maart heb ik een van de leukste wintersporten gehad en heb zelfs ietwat leren snowboardenx85 )In april werd onze mooiste aanwinst Jordi de wereld op gezet en in juli gaan we de plannen van november ook daadwerkelijk uitvoeren.En dan heel af en toe denk ik aan de mensen die er niet bij zullen zijn en aan de mensen van wie het nog maar de vraag is of ze het gaan redden.Dan denk ik natuurlijk aan mijn nichtje die in 2004 van de wereld werd gerukt, ik denk aan mijn oma die alweer 91 wordt dit jaar en hier totaal niet gelukkig mee is.En ik denk sinds kort ook veel aan Marte.Marte is de vriendin van een goede vriend van mijn broer. Ik ken haar zelf niet heel erg goed maar heb menig (halfdronken) gesprek met haar gevoerd op feestjes.Het ongeluk trof haar in de vorm van kanker. Het was meteen al niet best omdat vrij snel werd beslist dat zij kinderloos zou moeten blijven maar daar stond tegenover dat ze bleef leven, dachten ze…Tot aan begin dit jaar ging het goed totdat de kanker agressiever werd en nu blijkt dat er geen houden meer aan is. De tumor is gegroeid en zelfs de chemo die haar leven zou rekken en minder pijnlijk zou maken slaat geenszins aan.Ik las het gisteren op de blog van haar vriend en kom er maar niet over uit.Dit is een meid van mijn eigen leeftijd, ik bedoel, we weten allemaal dat niemand wordt overgeslagen in deze narigheid, het gebeurd ook jongere en oudere mensen, maar omdat ze van mijn eigen leeftijd is raakt het me op een hele andere manier.Zij zou, net als ik, nu midden in een volgende fase van het leven moeten zitten. Serieuzere plannen maken met haar vriend, kinderen of geen kinderen, waarheen op vakantie volgend jaar, kopen we een huis, etcetera. In ieder geval die keuze te hebben maar die is er niet meer. De artsen zeggen dat het enige wat haar nog kan redden een medisch wonder zou zijn en daar zien ze er welgeteld hooguit 1 van in het jaar en het wordt niet verwacht in dit geval. Keihard. Hoe moet het zijn om te weten dat je binnen niet al te lange tijd geen deel meer uitmaakt van de wereld waar al je geliefden in door blijven leven? Tuurlijk, iedereen is er zich van bewust dat het elk moment klaar kan zijn voor wie dan ook, door ongelukken en allerhande andere redenen maar het moet toch een vreemd gevoel zijn om te weten dat het er echt snel aan zit te komen.Wat zou het mooi zijn om toch nog eens een keer een wonder voorbij te zien komen, maar we mogen er niet meer op hopen heb ik begrepen, pijnlijk, ik heb er nog een heleboel woorden voor maar die zijn niet netjes en het beschrijft ook eigenlijk totaal niet hoe erg ik het vind voor haar en alle mensen die van haar houden. Tegen beter weten in blijf ik toch een beetje hopen op een wonder.

…naar de perfecte jurk!
En eigenlijk heb ik hem al gevonden, tot 2 keer aan toe zelfs!
Afgelopen vrijdag ben ik met moeders wat zaken binnengelopen om wat jurken te passen. Mama zou hem voor me gaan maken maar we moesten natuurlijk wel een beetje een idee hebben wat me allemaal zou staan en natuurlijk is het gewoon ook vreselijk leuk om die prachtige Sissi jurken te passen! Want het moet natuurlijk wel een echte, mooie, klassieke, kijk mij ik ben de bruid jurk zijn.
In de verschillende bruidsblaadjes (met dank aan mams en collega die het allemaal net achter de rug had en blij was de blaadjes kwijt te kunnen) had ik al een aardig idee gevormd van wat ik graag wilde en wat ik dacht dat me zou staan.
Ik was toch echt in de overtuiging dat de wat molliger bruid wat meer moest bedekken dan de andere, daarop baseerde ik dus ook mijn ideeen op.
Zaterdag had ik dus een pas sessie bij een van de winkels waar we vrijdag waren gaan kijken. Ze schreef wat dingen op en we zouden een aantal jurken van het rek halen en passen. Ik was op een van die jurken al helemaal verliefd geworden (en mams ook) en rende zo’n beetje kwijlend naar dat rek om die er als eerst uit te rukken. De dame van de boetiek vroeg mij er 3 uit te zoeken waarvan ik dacht dat het me zou staan en dan zou zij er 4 uitzoeken waarvan zij dacht dat het me goed zou passen.
En dat passen gaat niet zomaar he, ik kreeg een bustier aan zodat we geen last zouden hebben van beha bandjes, en dat was al het eerste waar mijn ongelijk werd bewezen. Ik wist zeker dat zo’n bustier zonder bandjes totaal niet lekker zou zitten en me vreselijk zou irriteren, vooral met mijn maat voorgevel, maar niets bleek minder waar, het ding zat prima!
Over de bustier kwam een hoepelrol, ik zag er uit als een middeleeuwse prostituee eigenlijk…
Hoe dan ook, de eerste jurk ging aan en ik merkte dat dat niet zomaar instappen was, nee hij werd eerst opgegooid (echt waar, dan had je namelijk in 1 keer die stijve rokken goed) en ik moest me met de armen naar voren erin ‘werpen’.
De jurk die ik zo geweldig vond was erg mooi maar maakte me erg tuttig, de 2e jurk deed gewoon echt helemaal niets voor me, ik werd er eigenlijk gewoon een muts in, en toen kwam de derde… Nee, ik kan helaas niet uitleggen hoe de jurk er uit ziet, Giel leest af en toe mijn blog… Maar ik kan je wel vertellen, het was een model waarvan ik echt dacht dat het me als een vlag op een modderschuit zou staan maar, zonder al te onbescheiden over te komen, hij stond me prachtig!
Ik voelde me een echte prinses, zoetsappig als dat het klinkt, ik werd er letterlijk verliefd op.
En nu zijn we hard bezig met regelen dat ik dan ook daadwerkelijk zo’n soort jurk ga dragen over 7 weken, dat gaat niet zonder slag of stoot, maar we komen er wel!

Wat een drol van een gozertje! Echt waar het was liefde op het eerste gezicht, wat mij betreft dan, hij had zijn oogjes niet open dus wist van weinig wat af…
Wat mij betreft hield ik meteen van ‘m, wat een lekker bekkie zeg.
De neus van Maria en de grote mond van zijn paps, ik lach me dood! Echt hoor, hij heeft een scheurtje! Hij begon te gapen en het leek of zijn koppie in 2en spleet, erg koddig.
Hier een kleine fotoimpressie:
Als eerste moest ik natuurlijk mijn uitgebreide felicitaties uitdelen

En toen was al mijn aandacht gefixeerd op dat lieve mannetje

En de gelukkige papa en mama natuurlijk

Opa Lenz

Oma Lenz

En dan hier dat heerlijke frummelbekkie van ‘m

Een heerlijk mannetje, dat hebben ze toch maar mooi gedaan!

Jawel, het is zover! Het is gebeurd! Baby Lenz has entered the world!Vannacht ben ik de trotse tante geworden van Jordi Ramon!Ik werd om 02.45 uur vannacht gebeld door mijn ouders dat het dan toch eindelijk was gebeurd. Natuurlijk was ik zeer gelukkig hiermee maar ik viel toch wel weer in slaap, totdat mijn grote broer me zelf even illegaal met zijn mobieltje belde, toen had ik hem zitten hoor, en kwamen tantes traantjes…Daarna kon ik lange tijd niet in slaap komen, moe was ik zeker wel maar het idee kwam steeds weer naar mij toe, we hebben er nu echt eentje bij in de familie die er altijd bij zal horen! Zo’n raar idee, het is natuurlijk ook geweldig als je beste vriendin een kindje krijgt maar dit is mijn eigen bloed! Met familietrekjes misschien wel en weet ik wat al niet! Ik kan het nu al niet meer wegdenken en het is nog geen dag oud.Ik zit nu op mijn werk werkelijk te stuiteren op mijn bureaustoel en kan niet wachten tot ik met goed fatsoen weg kan gaan en mijn lieve neefjes geurtje mag gaan opsnuiven… Ik ga natuurlijk ook eerder weg, ik overleef het niet om braaf tot 17.00 uur te moeten wachten! Natuurlijk moet ik de kersverse ouders ook wat rust gunnen en laten wennen aan het feit dat ze nu met hun drietjes zijn maar hallo! Ik ben de tante, ik heb het recht om als een van de eersten deze nieuwe aanwinst te bewonderen!Als eerste waren natuurlijk mijn ouders he, die hebben ze ook vannacht naar huis gebracht en ach, opa’s en oma’s zijn natuurlijk ook heel speciaal!Nou, ik ga nog even wat werk afmaken en dan ga ik! Morgen hopelijk foto’s!

Maandag 23 april, ik vind het een mooie datum op geboren te worden, al zal je me ook niet horen klagen over dinsdag 24 april hoor!Het is zelfs een prachtige dag om geboren te worden, niet te warm niet te koud, alles begint weer te groeien en te bloeien, dat moeten wel een geweldig begin betekenen voor een nieuw leventje.Ik kan niet wachten, jongetje, meisje, tis me allemaal even welkom en even lief. Ik ben er helemaal klaar voor om tante te zijn, ik denk dat ik ook best een leuke tante ga zijn!Hoe dan ook, vanmorgen zijn Dave en Maria door Opa Lenz naar het ziekenhuis gebracht, het is dus begonnen. Het kan best nog een tijd duren maar erg lang niet meer.Ik had de aanstaande papa nog aan de telefoon, hij was erg stuk want ze hadden bijna niet geslapen vannacht en haar vliezen braken vroeg in de ochtend. Maak je borst maar nat broertje, het duurt nog wel even voordat je weer goed uitgeslapen bent! En dat slapen tot 12 uur, dat kan je denk ik ook nog wel even vergeten! Maar ik denk dat je het allemaal waard gaat vinden, jullie gaan volgens mij geweldige ouders worden!Ik gok op een jongetje trouwens, heb ik geen redenen voor, alleen maar een gevoel bij. Maar ja, dat had ik bij Danielle ook, ik wist zeker dat het een jongetje zou worden… Nou, of het moet nog aangroeien maar wat mij betreft is het toch echt een meid!We zullen het snel weten!